Het was meer haar keuze geweest dan de zijne, iets wat ze had erkend maar nooit diepgaand had onderzocht. Zij sprak eerst, noemde redenen, angsten en prioriteiten. Brett luisterde, knikte en stemde toe. Zijn instemming voelde toen genereus. Nu vroeg ze zich af of hij met tegenzin had ingestemd.
Brett had ingestemd zonder weerstand of argumenten, wat haar had gerustgesteld. Ze herinnerde zich opluchting en dankbaarheid voor de harmonie. Het leek een bewijs van afstemming. Nu heroverwoog ze dat gemak, zich afvragend of zijn kalme acceptatie een opoffering maskeerde, en of zijn stilte berusting was geweest die ze niet had opgemerkt.