Genoeg voor huur, zei Laura tegen zichzelf, voorzichtig rekenend. Niet om een huis te bezitten. Het idee van duurzaamheid gleed weg terwijl ze de tijdelijkheid accepteerde. Haar leven werd gereduceerd tot huurcontracten en grenzen, in plaats van de wortels waarvan ze had aangenomen dat ze vaststonden, betrouwbaar waren en eenmalig gedeeld werden.
Als Brett het huis zou verkopen, zou ze juridisch, praktisch en emotioneel ontheemd zijn. Ze zou opnieuw moeten onderhandelen over haar identiteit, onafhankelijkheid en veiligheid. De gedachte beangstigde haar omdat het gebeurde zonder haar stem of deelname.