Laura vroeg zich af hoe lang Brett dit al van plan was. Weken, misschien maanden, misschien langer dan ze zich kon voorstellen. Elke gewone dag herschreef zichzelf onder verdenking, gesprekken herschikt, stiltes opnieuw ingedeeld, herinneringen die hun onschuld verloren kropen achteruit door hun gedeelde geschiedenis met stille volharding.
Ze zocht in haar geheugen naar aanwijzingen die ze misschien had genegeerd. Late avonden op het werk. Afstandelijke antwoorden op eenvoudige vragen. Gesprekken ingekort tot logistiek. Uitgestelde genegenheid. Niets ervan was dramatisch, niets vereiste alarm, maar toch vormden ze samen een patroon waarvan ze niet langer kon doen alsof het toeval was.