Er waren geen ruzies of dichtslaande deuren geweest. Geen duidelijk verraad of stemverheffing. De afwezigheid van een duidelijke waarschuwing verontrustte haar meer dan een conflict ooit had gekund. Het betekende dat ze in een erosie had geleefd en had toegekeken hoe stabiliteit oploste zonder geluid of protest.
Ze voelde zich dwaas omdat ze het niet eerder had gezien, omdat ze de dingen vertrouwde. Ze had routine verward met veiligheid en rust met tevredenheid. De realisatie stak scherp omdat het suggereerde dat het ook haar schuld was – omdat ze te bereid was minder dan de waarheid te accepteren zonder nadenken, weerstand of aandringen.