Ze trouwden na twee jaar, omdat ze geloofden dat stabiliteit genoeg was en dat gedeelde waarden en geduld hen vooruit zouden helpen. Liefde, dachten ze, had geen constante bevestiging nodig. Het had vertrouwen, toewijding en ruimte nodig om rustig te groeien. Hun geloften voelden praktisch en oprecht, gemaakt voor duurzaamheid in plaats van spektakel.
Lange tijd was dat genoeg. Het leven ontvouwde zich voorspelbaar, comfortabel. Ze betaalden rekeningen, planden vakanties en ondersteunden carrières. Er waren uitdagingen, maar niets bedreigde het fundament dat ze hadden gebouwd. Stabiliteit voelde als succes, een teken dat ze de dingen goed deden, zelfs toen de opwinding dagelijks verzachtte tot routine, vertrouwdheid en gewoonte.