Het huis was van Brett na het overlijden van zijn vader. De komst ervan voelde als een bewijs van vooruitgang. Kamers vulden zich langzaam met meubels en plannen. Het vertegenwoordigde duurzaamheid, veiligheid en een gedeelde investering. Ze geloofde dat muren herinneringen konden vasthouden, dat eigendom betekende dat je erbij hoorde, zelfs als papierwerk de naam elders plaatste.
Het voelde altijd als wederzijds, ook al was het dat juridisch gezien niet. Beslissingen werden besproken, uitgaven werden gedeeld en toekomst werd samen bedacht. Ze had nooit getwijfeld aan haar plaats. Het onderscheid tussen naam en eigendom leek technisch, irrelevant. Vertrouwen vulde het gat dat documenten achterlieten, dagelijks versterkt door gewoonte, genegenheid en jaren van gedeeld leven.