Die middag belde ze een plaatselijke klusjesman wiens nummer ze op een kaartje in het raam van het postkantoor had gevonden. Hij arriveerde met een canvas tas met gereedschap en een gemakkelijke glimlach, laarzen die vage afdrukken achterlieten op de gangtegels. “Oude huizen houden gewoon van kraken en veel klagen,” zei hij terwijl hij waarderend op de muur tikte.
Lucy legde het tikken zo rustig mogelijk uit, voorzichtig om niet hysterisch te klinken. Hij luisterde met zijn oor tegen het pleisterwerk gedrukt en klopte toen op de plint. “Het kunnen knaagdieren zijn,” zei hij. “Of vogels in de dakrand. Ze vinden kieren op deze plekken, gebruiken de holtes van de muren als gangen.”