Het klonk nu niet als gescharrel. Geen geschraap, geen geschuifel, gewoon een beheerste kracht die weerstand ontmoette. Lucy ging rechtop zitten, haar hart ging tekeer, luisterend naar een tweede ronde. Die kwam niet. S Ochtends waren de vallen nog steeds leeg, de metalen staven schoon en wachtend, alsof alles wat zich in de muur bewoog hun doel begreep en er netjes omheen stapte
Op een avond pauzeerde Lucy in de gang toen ze Emma’s zachte stem uit haar slaapkamer hoorde komen. “Shh, we moeten stil zijn,” mompelde het meisje. “Ze horen het als we te hard lachen.” Lucy bevroor, haar hartslag versnelde – de woorden klonken te scherp, te bewust van de stilte van de muur.