Tegen die tijd leefde het geluid in haar gedachten, zelfs als het huis stil was. Op haar werk verloor ze haar plaats in e-mails en hoorde ze spookkloppen tussen de regels tekst. Tijdens de wandeling naar Emma’s school betrapte ze zichzelf erop dat ze omkeek naar de lege stenen, alsof het geluid hen naar buiten zou volgen.
Tegen het einde van de maand begon de vermoeidheid zichtbaar te worden. Lucy zag haar weerspiegeling in een etalage op een middag, met een vertrokken gezicht en voorovergebogen schouders alsof ze zich schrap zette tegen een wind die maar niet kwam opzetten. Toen de secretaresse zachtjes vroeg of alles in orde was, loog ze en zei dat ze gewoon meer koffie nodig had.