Die avond, nadat ze Emma had ingestopt, opende ze haar laptop aan de keukentafel en maakte online een afspraak met een therapeut die ze had gevonden via een plaatselijke adviesgroep. Het voelde als een praktische stap, het soort dat een verantwoordelijke volwassene neemt als de slaap wegglijdt en de dagen aan de randen vervagen.
Tijdens hun eerste sessie beschreef Lucy de verhuizing, het oude huis en de geluiden die kwamen en gingen. Ze noemde het alleen zijn met Emma, het constante besef de enige volwassene in het gebouw te zijn. De therapeut luisterde en sprak toen over aanpassing, hypervigilantie, de manier waarop vermoeide geesten patronen in onschuldige geluiden verwerken.