Het leven in de nieuwe stad voelde nog steeds vreemd aan. Lucy had het lawaai van de stad een paar maanden eerder achter zich gelaten, na de verhuizing van haar bedrijf en haar eigen stille uitputting. Het platteland had rust beloofd, een langzamer tempo. In plaats daarvan kwam de stilte zwaar en onvoorspelbaar aan, alleen verbroken door de wind en Emma’s eigenaardige gesprekken.
Als ze niet aan het werk was, vulde Lucy de uren met uitpakken, dozen labelen en proberen orde op zaken te stellen. Het huis bood weerstand. Oude rekken kantelden, deuren zwollen op in het vocht en schaduwen bleven hangen waar licht had moeten zijn. Ze miste het gezoem van de stad, waar vreemde geluiden altijd een levende bron hadden.