“Het is logisch dat je erg waakzaam bent,” zei de vrouw zachtjes. “Je draagt alles nu alleen. Als we ons onveilig voelen, proberen onze hersenen gevaar te voorspellen, zelfs als dat er niet is. Dat betekent niet dat de geluiden niet echt zijn, het betekent alleen dat je reactie erop wordt versterkt.”
lucy knikte, verrast door de opluchting die in haar borstkas opsteeg. Zo bezien leken de nachten minder op een dreigende instorting en meer op een puzzel van stress en omstandigheden. Ze spraken kleine stappen af: een betere slaaproutine, het luisteren tot laat in de nacht beperken, zichzelf aarden als het huis verschoof en zuchtte.