een paar avonden lang volgde ze het plan. Ze liet een lamp laag branden in de gang, las tot haar ogen zwaar werden en weigerde in stilte te zitten wachten. Als het huis kraakte, benoemde ze het en ging verder. De muur bleef zwijgzaam en ze geloofde bijna dat het ergste voorbij was.
Toen, op een koude nacht, kwam de eerste tik net toen ze zich begon te ontspannen. Een enkele, stevige klop van dezelfde plek als altijd, laag op de muur achter Emma’s bed. Er volgde een pauze, lang genoeg voor haar om zich af te vragen of ze het zich had verbeeld. Toen nog twee, dichter bij elkaar, als een antwoord op een vraag die ze niet kon horen.