lucy zwaaide haar benen uit bed en stond in het donker, met haar blote voeten op de koude vloerplanken. Elk deel van haar wilde het verwerpen, terug onder de dekens kruipen en de rationele verklaringen laten winnen. In plaats daarvan liep ze door de gang in de richting van het geluid, elke stap afgemeten, het vertrouwde huis plotseling weer onbekend.
Lucy drukte haar hand tegen het geschilderde oppervlak en voelde alleen de koele, vaag ongelijkmatige textuur van oud pleisterwerk. De muur trilde niet, bood niet de bevredigende trilling van pijpen of machines. Hij stond daar gewoon, dicht en onbehulpzaam, zwijgend alsof dat een antwoord op zich was.