Die avond nam ze haar bevindingen mee naar haar volgende videogesprek met de therapeut. “Dus er zou een extra holte kunnen zijn,” zei ze, proberend haar stem stabiel te houden. “Een oude opslagruimte, misschien. Ik beeld me geen verschillen in; ze staan op papier.” Ze voelde zich zowel gerechtvaardigd als een beetje belachelijk toen ze het hardop zei.
De therapeut knikte, nadenkend. “Het klinkt alsof je iets echts hebt gevonden,” zei ze. “Dat zou je een veiliger gevoel moeten geven. Het betekent dat het huis een geschiedenis heeft waar je niets van wist. Dat kan verontrustend zijn, vooral als je al veel met je meedraagt. Misschien is de volgende stap een bouwkundig onderzoek, zodat je het mysterie niet alleen hoeft te dragen.” De woorden hielpen Lucy, ook al bleef het onbehagen eronder.