De week daarop boekte ze een inspectie bij een plaatselijke aannemer die gespecialiseerd was in oudere huizen. Op de ochtend dat hij arriveerde, vertrok Emma met haar rugzak in de hand naar school, zich niet bewust van de stille trilling in het huis achter haar. Lucy keek toe hoe ze wegging en richtte zich toen weer op de muur, in het besef dat het tegen de avond misschien niet langer bij een idee zou blijven.
De aannemer, een breedgeschouderde man met de naam Harris, liep langzaam langs Emma’s muur. “Er is hier zeker een leegte,” zei hij uiteindelijk. “Het kan een oude schoorsteen zijn, of een ingemetselde kast. Zo te horen niets gevaarlijks. Deze oude plekken zitten vol verrassingen.”