Hij liet een handheld sensor langs het gips lopen en keek naar het kleine display. “Er is een gat, ongeveer een meter diep,” mompelde hij. “Misschien meer. Maar geen metalen metingen. Alleen hout en lucht.” Hij rechtte zich en maakte een aantekening op zijn klembord. “Als je het open wilt hebben, kunnen we een voorzichtige snede maken.”
Lucy aarzelde. Een deel van haar wilde er meteen mee instemmen, om de onzekerheid weg te rukken met het gips. Een ander deel schrok bij de gedachte dat Emma’s kamer in een bouwput zou veranderen, stof in de lakens, lawaai op de enige plek waar haar dochter nog vredig sliep. “Laat me een dag of twee nadenken. Ik kom erop terug,” zei ze