Die nacht stond ze in de donkere gang voor Emma’s deur te luisteren. Er klonk geen getik. Alleen het kleine, constante geluid van de ademhaling van haar kind en het geruis van de verwarmingsketel in de verte. De stilte voelde nu bijna spottend, alsof het huis afwachtte of ze dapper genoeg zou zijn om de volgende vraag te stellen
De volgende middag, bij een lauwe kop thee in de personeelskamer, vertelde ze een collega over de inspectie. “Ze zeggen dat er een verborgen ruimte in de muur zit,” zei ze en probeerde te lachen. Haar collega trok haar wenkbrauwen op. “Griezelig. Maar… ook wel cool? Deze oude huizen hadden allerlei hoekjes. Waarschijnlijk heeft iemand ze gewoon dichtgetimmerd.”