Het huis zelf hielp niet. Het stond er al bijna een eeuw, helemaal van baksteen en hout, een boerderij in ruste aan de rand van het dorp. Lucy had nooit in iets ouder dan een stadsflat gewoond. De eerste nacht klonk elk gekreun van hout als een voetstap.
De wind drukte tegen de ramen met een laag, aanhoudend gekreun. Buizen kletterden levendig in de muren als de verwarmingsketel aansloeg. Vloerdelen zuchtten onder hun eigen gewicht, hout verschoof als de temperatuur daalde. Wakker liggend naast Emma’s zachte ademhaling, catalogiseerde Lucy elk onbekend geluid, haar hart kloppend alsof ze op wacht stond.