Haar hand sloot zich om een hard voorwerp en haalde het eruit. In haar hand lag een houten paard, niet groter dan Emma’s favoriete plastic figuurtjes. De verf was voor het grootste deel afgebladderd en liet alleen een vage suggestie van de eens zo heldere kleur bij de manen achter. Eén oor was afgebrokkeld, de randen waren gladgestreken door het hanteren in het verleden
Ze draaide het om, haar hart ging sneller kloppen. Aan de onderkant had iemand initialen in het hout gekrast, twee letters, nauwelijks leesbaar. De stijl van het houtsnijwerk, de slijtage en het primitieve schilderwerk spraken allemaal uit een andere tijd. Dit was geen gedropt modern speelgoed. Het behoorde toe aan degene die deze ruimte had gebruikt voordat de muur werd afgedicht