Lucy leunde achterover op haar hielen, de kamer draaide een beetje. Ze stelde zich kleine handjes voor die het paardje in het donker vasthielden. Ze veegde het paardje voorzichtig af met een schone doek en zette het op het dressoir, voorlopig buiten bereik van Emma. Het voorwerp veranderde haar begrip; het huis had iemands angst bevat, iemands wachten.
Harris schraapte zachtjes zijn keel toen hij terugkwam. “Het lijkt op een oud stapelbed,” zei hij. “Mensen bouwden soms schuilplaatsen in oorlogstijd. Smokkelaars, evacués, dat soort dingen.” Zijn toon bleef praktisch, maar hij klonk niet helemaal onaangedaan. “We zullen wat meer moeten openen als je toegang wilt.”