Lucy knikte, hoewel haar keel te strak aanvoelde om te spreken. Ze stapte achteruit toen hij voorzichtig de opening verbreedde, stof dat de lucht tussen hen in vertroebelde. Toen hij uiteindelijk een stuk doorsneed dat groot genoeg was om doorheen te duiken, onthulde de straal van zijn zaklamp de krappe grenzen van een verborgen kamer, nauwelijks breder dan een gang
Harris knielde naast de opening en scheen met zijn zaklamp dieper de kamer in. “Kijk hier,” zei hij zachtjes. “Er is een dun houten paneel aan het einde – waarschijnlijk de oorspronkelijke deur, van buitenaf afgesloten. En er hangt iets aan een spijker…” De balk ving een verroeste ketting, die vaag zwaaide terwijl de muffe lucht zich roerde