Pas toen merkte ze het nieuwe geluid op. Op een nacht, nadat Emma in slaap was gevallen, dommelde Lucy bijna in toen ze het hoorde. Onder het vertrouwde gebrom kwam een ander geluid – drie vage tikken van de muur naast het bed. Een pauze. Toen nog twee, gelijkmatig verdeeld, te afgemeten om te negeren. Ze stond onmiddellijk op om te gaan kijken.
Ze stond heel stil en hield haar adem in. Het getik herhaalde zich niet. Emma sliep verder, opgekruld rond haar konijn, zich er niet van bewust. Lucy zei tegen zichzelf dat het misschien een pijp was die afkoelde, een tak die over een steen streek, iets heel gewoons. Toch voelde iets in het ritme anders dan het vormeloze kraken waaraan ze gewend was geraakt.