De volgende nachten kwam het terug. Altijd van hetzelfde stukje muur, altijd in kleine groepjes – nooit krassend, nooit scharrelend, maar een stevig, gedempt geklop, alsof het van binnenuit het pleisterwerk kwam. Het waren niet Emma’s verhalen waar Lucy zich nu zorgen over maakte, noch haar “niemand” Het was dit opzettelijke, onverklaarbare geluid.
Het kloppen werd een deel van haar nachten. Sommige avonden klonk het nauwelijks, slechts een gedempte plof achter verf. Andere keren leek het een antwoord op het kraken van het huis, een echo van een verre klik. Lucy begon de tijden op haar telefoon te noteren, bijna zonder het te bedoelen.