Tegen het einde van de week vormde haar lijst een dunne kolom: 22.13 UUR, 01.47 UUR, 23.02 UUR. Er was geen patroon dat ze kon zien, maar iets koppigs in haar wilde er een. Patronen betekenden redenen. Redenen betekenden reparateurs, checklists en facturen – dingen waar ze als alleenstaande moeder op een vreemde plek wel raad mee wist.
Later die week bezocht Lucy de buurvrouw, mevrouw Wenham, wier huis net achter het stenen hek leunde. Tijdens de thee noemde Lucy de geluiden en verwachtte sympathie, suggesties of redenen. De oudere vrouw werd stil, haar ogen verzachtten. “Oh, dat huis heeft vele verhalen. Wie kan het na zo lange tijd nog vertellen?” zei ze uiteindelijk. “Het moet een tocht zijn.”