Met de pook stevig in haar handen deed ze de deur op een kier, zich schrap zettend om te dreigen en te schreeuwen als het nodig was. Een oudere vrouw stond daar, de sneeuw korstte haar jas, haar wangen rood van de kou. De oudere vrouw mompelde met een dun stemmetje: “Ik dacht dat dit mijn huis was. Alsjeblieft, het is koud.” Geen paniek, alleen vermoeidheid en lichte verwarring in haar bleke ogen.
Lauren stapte opzij. De vrouw schuifelde naar binnen, sneeuw van haar laarzen stampend. Lauren vergrendelde de deur tegen de wind en hielp haar naar de fauteuil bij het vuur. “Ik ben Mabel,” zei ze klappertandend. “Ben omgedraaid. Je bent hier een engel voor. Ik dacht dat iemand me volgde…” Lauren knikte en vulde de ketel al.