“Soms raak ik een beetje in de war,” voegde Mabel eraan toe, bijna tegen zichzelf. Haar lach volgde, licht en snel. “Gek, hè? Het is maar goed dat Charles zich met mij bezighoudt, naast alle zaken van het landgoed. Zodat ik me geen zorgen hoef te maken.” Ze wuifde met een hand, waarmee ze het afwees, hoewel haar ogen naar het raam dwaalden.
Lauren bood meer thee aan en hield haar toon rustig. Mabel nam het aan met nog een bedankje en verdiepte zich in het praten over tuinen uit haar jeugd en lang vergeten recepten. Er bleef iets hangen als een half gehoorde opmerking, maar de gloed van het vuur verzachtte dat, voor nu