Buiten viel nog steeds een dik pak sneeuw dat hen aan het ritme van het huisje hield. S Ochtends betekende thee en gedeelde karweitjes: Lauren die de as van de haard veegde, Mabel die met zorgvuldige handen het linnen opvouwde. S Avonds speelden ze kaartspelletjes bij het licht van de lampen, waarbij gelach de uren verzachtte. Eenvoudige dagen weefden een breekbare troost tussen hen.
Lauren voelde zich gestabiliseerd door het gezelschap, het zachte gerinkel van lepels tegen mokken verjoeg de rand van eenzaamheid. Nog een hartslag in huis zorgde ervoor dat de storm minder als een kooi aanvoelde. Maar daaronder liep een stille draad van onaangenaamheid, als een melodie die niet helemaal lekker klonk.