Ze bakten brood op een grijze middag, het meel bestoven hun mouwen. Mabel neuriede een oud deuntje en leidde Lauren tijdens het kneden. “Net zoals mijn broer me geleerd heeft,” zei ze tevreden. De keuken verwarmde met gist en verhalen, een beetje normaal tussen het eindeloze wit achter de muren.
Lauren betrapte zichzelf erop dat ze gemakkelijker glimlachte, de routine als een zacht anker. Mabel’s aanwezigheid vulde ruimtes waarvan ze gewend was dat ze leeg waren. Toch, in stille momenten – een kopje doorgeven, ogen ontmoeten – flikkerde er iets, naamloos, als een schaduw die net buiten het bereik van het vuur bewoog.