Een paar dagen vervaagden in dit patroon. De storm was aanhoudend en telefoon- en netwerksignalen waren nog steeds slecht. Ze lazen hardop voor uit de versleten romans van Lauren, stemmen die zich zachtjes vermengden. Mabel’s handen trilden nu minder en haar wangen hadden weer kleur. Lauren genoot van het gemak, ook al rukten vragen zwakjes aan de randen van haar gedachten.
Op een avond, toen ze Mabel’s jas bij de deur opruimde, streken Lauren’s vingers over een zak. Er zaten drie rammelende pillenflesjes in, met etiketten van verschillende artsen uit onbekende steden. “Om te slapen,” stond er op de ene. “Angst,” stond er op een andere. Overlappingen vielen haar op: dezelfde klasse, verschillende doses, allemaal recente vullingen.