Mabel hield vol dat ze “perfect in orde was, alleen een beetje dromerig” en wuifde vragen grinnikend weg. Toch voelden de flesjes zwaar aan in Lauren’s handpalm, de recepten stapelden zich op als onuitgesproken zorgen. De doseringen leken hoog voor iemand die zo kwiek was in een gesprek, haar verhalen het ene moment levendig, het andere verward.
Lauren legde ze zonder commentaar opzij en brouwde in plaats daarvan kamille. Mabel bedankte haar met een klopje, haar ogen dankbaar. Het vuur knetterde verder, maar Lauren’s blik ging nu vaker naar die flessen, een eerste subtiel vermoeden wroette stilletjes in de gezellige kamer.