De wind was net genoeg gaan liggen om helderheid te scheppen toen er werd geklopt, stevig deze keer. Lauren stond op van haar kruk, streek haar trui glad en liep naar de deur. Door het glas stond een goed geklede man van begin veertig te wachten, sneeuw op zijn schouders, een verontschuldigende glimlach op zijn gezicht.
Ze draaide de klink om. “Ik ben Charles Winthrop,” zei hij, met een stem warm van opluchting. “Mabel’s neef en haar verzorger. Ze wordt al drie dagen vermist. Ik was doodongerust toen ik over deze binnenwegen reed in de storm.” Zijn ogen zochten de hare, ernstig, alsof zij alle antwoorden had.