Charles kwam terug, sneeuwvlokken smeltend op zijn sjaal. “Alles staat klaar,” zei hij stralend. Toen, zachter: “Heeft ze gezegd waarom ze ons huis heeft verlaten?” Zijn vraag landde licht, bezorgdheid erin verweven. Hij lachte het weg: “Weet je, oudere mensen halen vaak dingen door elkaar.”
Lauren schudde haar hoofd en hield haar toon gelijk. Charles hield haar nauwlettend in de gaten, met een vaste glimlach, alsof hij de ruimte tussen de woorden afmeet. Mabel bleef stil en liet hem sturen. Het vuur knalde en onderstreepte de voorzichtige dans van het gesprek.