Rationeel gezien was er niets duidelijk mis. Charles leek toegewijd aan Mabel, veilig in zijn zorg. Lauren vertelde zichzelf dat het familiedynamiek was, niets meer dan een neefje dat goed deed voor zijn tante. Het huisje voelde warm, gewoon, de storm een vervagende herinnering buiten.
Toch verstrakte haar lichaam, haar schouders trokken naar binnen, een bekende knoop laag in haar borst. Ze merkte dat Charles voor Mabel antwoordde en haar halve zinnen met zachte zekerheid afmaakte. “Ze bedoelt de tuin thuis,” zei hij als Mabel pauzeerde. Lauren’s onbehagen verdiepte zich, stil maar hardnekkig.