Na nog meer geruststellingen knikte Mabel langzaam. “Ik wil geen problemen veroorzaken,” zei ze met een klein stemmetje. Charles hielp haar in haar jas, standvastig en vriendelijk. Lauren keek vanuit de deuropening toe hoe ze het heldere licht binnenstapten, Mabel keek één keer achterom met een vage, onleesbare glimlach.
Charles pauzeerde even voor hij wegging en drukte Lauren een net kaartje in haar hand. “Nogmaals bedankt,” zei hij hartelijk. “Bel als je je nog iets herinnert van wat Mabel zei, of wat dan ook.” Zijn ogen hielden de hare even dankbaar vast. Toen waren ze weg, achterlichten vervagend op de besneeuwde laan.