Bij het raam verwarmde het lentelicht hun schouders. Buiten smolt de sneeuw in stromen, de wereld ontdooide. Lauren ontmoette Mabel’s blik, met een volle borst. Deze keer had ze, ondanks de twijfel, op haar waarnemingen vertrouwd en het had hen beiden bevrijd, stilletjes, onherroepelijk.
Ze zaten bij het raam, het licht verwarmde oude handen. Mabel glimlachte flauwtjes, echt waar. “Ik vergat wat ik wilde, voor een tijdje.” Lauren kneep in haar vingers, haar borst licht. Deze keer had ze haar waarneming vertrouwd door de mist van twijfel heen, en het had alles voor hen beiden veranderd.