Toch zat de afwezigheid verkeerd. Een ontbrekend stuk waar er geen had moeten zijn. Ik zei tegen mezelf dat het niets was. Vermoeidheid. Zenuwen. Een man die niet oplette. Toch bleef me iets bij van de manier waarop hij sprak. Niet onduidelijk. Niet verward. Gewoon… vreemd. Alsof hij midden in zijn gedachten wakker werd en doorging. Concentreer je, zei ik tegen mezelf, terwijl ik het stuur steviger vasthield toen ik Maple op draaide.
De oproep kwam duidelijk door toen ik het adres naderde: mogelijke beroving aan de gang, vrouwelijk slachtoffer, verdachte te voet. Ik deed de koplampen uit en reed langzaam naar binnen, de stoep aftastend. Ik zag ze net op tijd. Een man rukte een tas los van een vrouw in operatiekleding, haar schoenen slipten over het trottoir terwijl ze vocht om haar evenwicht te bewaren.