De helft van de mensen die we pakten kwam nooit helemaal overeen met de foto’s. Wanhoop veranderde de gezichten. De vrouw stond een paar stappen achteruit, trillend, met wat er over was van haar tas vastgeklampt alsof het zou kunnen verdwijnen als ze haar greep losliet. Ik vertelde haar dat ze veilig was. Dat het voorbij was. Ze knikte, tranen biggelden over haar wangen, nog steeds naar de man starend alsof ze verwachtte dat hij weer zou uithalen.
Tegen de tijd dat de hulpdiensten arriveerden en de arrestatie overnamen, was de adrenaline net genoeg gedaald om een holte achter te laten. Ik zei tegen mezelf dat dit één van hen kon zijn. Een inbreker die overvaller werd toen het patroon wegviel. Het gebeurde. We hadden ergere escalaties gezien. Ik werkte de verklaringen snel af. Te snel.