Zodra ik vrij was, reed ik met de cruiser terug naar het stuk weg waar ik eerder de wandelaar had aangehouden. Het trottoir was leeg. Geen figuur onder de straatlantaarn. Geen gestaag tempo dat in de verte verdween. Alleen het gezoem van de motor en de zachte oranje gloed die over het gebarsten trottoir spoelde.
Ik vertraagde, stopte toen helemaal en scande de steegjes en zijstraten. Niets. Ik reed het blok één keer om. Toen nog een keer. Ik zei tegen mezelf dat hij overal had kunnen afslaan. Toch drukte de afwezigheid harder dan zou moeten. Mensen verdwenen niet zomaar. Niet zonder te rennen. Niet zonder geluid. Wie loopt er nou twintig kilometer naar zijn werk?