Wie beantwoordt vragen zonder ze echt te beantwoorden? En wie verdwijnt er zonder een spoor achter te laten? Ik zei tegen mezelf dat het niets was. Een vermoeide man. Een nachtarbeider die nergens anders kon zijn. Het was niet illegaal om te lopen. Het was niet illegaal om uitgeput te zijn. Toch weigerde één gedachte me los te laten: als hij onschuldig was, zou ik hem weer zien. En als dat niet zo was, betekende dat iets heel anders.
Net voor zonsopgang leverde ik de overvaller af op het bureau. Hij werd stil op het moment dat de handboeien werden afgedaan, zijn ogen schoten in het rond alsof hij al aan het berekenen was in hoeveel problemen hij zat. De anderen namen hem mee voor ondervraging. Iemand klopte me op de schouder en zei dat ik het goed had gedaan. Een andere agent mompelde dat dit ons misschien eindelijk iets zou geven om mee te werken.