“Ik kan me niet herinneren dat ik daar ben gekomen. Ik zie het op het nieuws en ik denk dat ik het ben. Ik denk dat ik het misschien gedaan heb en het niet weet.” Dat deed mijn maag zakken, maar niet genoeg om me tegen te houden. Nog niet. Ik sloot de deur, sloot hem in en reed.
Op het station werd hij stil. Niet uitdagend. Niet berekenend. Gewoon uitgeput. Hij vertelde het verhaal opnieuw, dit keer halstarrig – black-outs, wakker worden mijlen van huis, vuil aan zijn schoenen, ontbrekende uren. Hij zei dat hij slaap was gaan vermijden.