Hij zei dat hij bang was voor zichzelf. Ik onderbrak hem niet. Ik stapte naar buiten en trok beelden na. Camera’s in de buurt van zijn huis. Op hoeken van straten. Verkeerspalen. En daar was het. Nacht na nacht, Walter verlaat zijn huis. Slaapwandelend.
Niet stiekem. Geen huizen in de gaten houden. Gewoon vooruit lopen, hoofd naar beneden, ogen niet gericht. Soms stopte hij midden op het trottoir, alsof hij vergeten was waarom hij daar was. Soms wreef hij hard over zijn gezicht, alsof hij zichzelf wakker probeerde te maken.