Ze verstopten zich niet per ongeluk achter hem. Ze gebruikten hem. Ik ging er direct mee naar de kapitein. Geen dramatiek. Geen zekerheid. Alleen het patroon, zorgvuldig uitgelegd, en het risico het mis te hebben als we niets bleven doen.
Hij luisterde zonder te onderbreken, zijn ogen gingen van kaart naar kaart, van tijdlijn naar tijdlijn. Toen ik klaar was, ademde hij langzaam uit. “Als je gelijk hebt,” zei hij, “hebben we een geest achtervolgd en daarvoor bijna een onschuldige man begraven.”