De vreemdeling reikte in zijn jas. Helen verstijfde. Hij haalde er iets kleins uit; ze kon niet zien wat van waar ze stond. Toen sloot hij zijn vuist eromheen en drukte het tegen zijn borst, tegen zijn borstbeen. Hij hield het daar voor de rest van de ceremonie zonder het ook maar één keer te bewegen. Hij bewoog nauwelijks, zat alleen maar naar het altaar te kijken.
De geloften. Helen sprak de hare uit voor Richard. Ze had ze zelf geschreven, elf keer herzien, ze kende ze uit haar hoofd, en ergens halverwege besefte ze dat ze huilde en ze kon het precieze moment waarop het was begonnen niet meer achterhalen. Ze zei de woorden. Richard zei de zijne. Toen, net links van haar, hoorde ze het: stil, privé huilen. De vreemdeling.