Bij de deur van de kapel gingen de gasten de tuin in. Helen pauzeerde en keek achterom. De vreemdeling had niet bewogen om te vertrekken. Hij zat alleen in de leeglopende kapel met Daniels foto nu op zijn schoot, er scherp naar kijkend. Het detail greep ergens in Helens borst en bleef daar.
Ze vond Richard bij de ingang van de tuin, handen schuddend met zijn broer. Ze wachtte naast een stenen pilaar tot ze even alleen waren en zei toen zachtjes: “De man in de kapel. Je weet wie hij is.” Geen vraag. Richard keek haar aan, en daar was het weer – niet precies schuldgevoel. Iets ouder en gecompliceerder dan schuld.