Verdriet, zei Owen, opent deuren die door overleven gesloten blijven. Toen zijn vader twee jaar geleden overleed, stelde hij zich vragen over dingen die hij jarenlang bewust had vermeden. Hij begon te zoeken. Hij had brieven geschreven, gebeld en procedures gevolgd die lang en ingewikkeld bleken te zijn en meestal niets opleverden.
Bijna twee jaar lang had hij bijna niets bruikbaars ontvangen. Toen, drie maanden geleden, veranderde er iets. Er kwam een ander soort antwoord, dat verwees naar een familie, een aanstaande gelegenheid. Kort daarna kwam het telefoontje van Richard. Owen zei: “Je man zei: “Ik denk dat ze er klaar voor is. Ze weet het alleen nog niet.”