Het was Daniels lied. Het lied dat hij neuriede aan de eettafel, op de achterbank van de auto, terwijl hij ’s avonds laat de afwas deed. Het liedje dat ze in het eerste jaar van verdriet zo vaak had gehoord dat ze het niet meer kon verdragen op de radio. Ze zat met haar ogen dicht en luisterde hoe Owen het neuriede. De tuin lag helemaal stil.
Toen ze haar ogen opende, was hij gestopt. Hij keek naar haar met een uitdrukking die ze herkende – de bijzondere stilte van iemand die al heel lang probeert iets waars over te brengen en eindelijk, op de een of andere manier, begrepen wordt. Hij stak de envelop weer uit. “Ik denk,” zei hij, zijn woorden zorgvuldig kiezend, “dat je hier nu misschien klaar voor bent.”