Claire had vanaf de andere kant van de kamer toegekeken. Ze kwam nu naar haar toe met Marcus een halve stap achter haar en Owen werd netjes aan haar voorgesteld. Claire keek hem aan met de ogen van haar moeder, vastberaden, afgemeten, maar niet onaardig. Ze stak haar hand uit. “Bedankt voor je komst,” zei ze.
Helen en Richard gingen de vloer op. Voor de eerste dans. Helen had zich zorgen gemaakt of ze kon volledig aanwezig zijn in het, of verdriet zou trekken aan haar de manier waarop het soms deed. Richard trok haar dicht en legde zijn lippen in de buurt van haar oor. “Hij zou hebben gesneden in nu,” zei hij zachtjes, “alleen maar om je in verlegenheid te brengen.” Helen lachte plotseling en de zorgen verdwenen.