Het aanzoek was gebeurd op een gewone dinsdagavond. Geen restaurant, geen ringendoosje, gewoon met z’n tweeën aan het aanrecht na het eten, de afwas. Richard had gezegd: “Ik wil dit voor altijd doen, als je me wilt hebben.” Ze had ja gezegd voordat hij de zin had afgemaakt. Ze riep Claire op het moment dat hij de kamer verliet en Claire had hard gegild.
De bruiloft was klein: veertig gasten, een omgebouwd Victoriaans landgoed aan de rand van het platteland. Het was Claire’s idee geweest om een stoel voor Daniel vrij te houden. Wit lint, witte rozen, zijn ingelijste foto tegen de leuning van de stoel en een klein handgeschreven kaartje waarop stond: Bewaar deze, D.