Maar het schuldgevoel bleef zich in de maanden daarna stilletjes opbouwen. Ze werd om drie uur ’s nachts wakker, ervan overtuigd dat ze iets verkeerds deed; dat vooruitgaan betekende dat ze Daniel achter zich moest laten; dat de trouwjurk die in haar kledingkast hing een soort boodschap was dat ze klaar was met rouwen, klaar met herinneren, klaar..
Drie maanden voor de bruiloft was er een brief aangekomen van een organisatie die ze niet meteen herkende. Ze opende hem, las hem twee keer en legde hem omgekeerd op de keukentafel. Ze vertelde zichzelf dat het administratief was, onpersoonlijk, niets dat dringend aandacht nodig had. Ze had het er nooit met Richard of Claire over gehad, maar ze had het nog steeds niet weggegooid.